Değerli Kemal Kardeşim.
Yazını, eşimle birlikte okuduk.Bizde bir zamanlar.buna benzer şeyler yaşadık.
Virane bir binayı çoluk çocuk ve kilisemizdeki ailelerimiz günlerce çalışıp Rab’be yakışır yaptık.O günler aklıma geldi Kadınların elleri parçalandı.Çocuklarımız toz toprak’a bulandılar, benbeyaz dolaştılar Eşlerimiz hem ellerinde ispatulalar ile duvarları kazarken,diğer bacılarımız ellerinde kaşıklar,çalışanlara yemek pişirdiler.Günlerce sabah 9,akşam 12,lerde evlerimize döndük.Kilisemiz çok eskiydi.tek yürek ve tek çoşku vardı,hizmetimiz Rab’bin evi içindi…Ama sonraları 45 aile bu ellerimizle yaptığımız kilisemiz den ayrılmak zorunda, kaldık.gözyaşlarımızla birlikte.
benide hüzünlendirdin.hatta ağlattın Kemal Kardeşim.
Rab’bim senin gibi yürekleri çoğaltsin.Senin gibi ışıkları, her yere yaysın.Seni boşuna sevmedik biz…