Ruhbanlık sınıfı ile ilgili Mutluluk kardeşimin söylediklerine katılıyorum. Ayrıca birçok insanın hata yapıyor olması, o konunun ‘doğru’ yorumlandığının ispatı değildir. Günahlarımızın bağışı konusunda ‘itiraf etmek’ gerçekten önemlidir. Günahlarımız her zaman şeytanın en sevdiği silahı olmuştur. Yalanın babası olduğu için, günahlarımızdan dolayı pişmanlık ve acı duymaya başladığımızda bize şu yalanı söylemeye başlar: ‘Asla bağışlanmayı haketmiyorsun!!!’

Eminim imanlı yaşamınızın içinde birçoğunuz zaman zaman böyle hissetmişsinizdir, tıpkı benim de hissettiğim gibi. Dua edip af dilemek için her adım attığınızda hatalarınızı koyar önünüze ve asla affedilmeyi haketmediğinizi düşünmeye başlarsınız ve kopuş başlar. İşte bu aşamada pişmanlık duyduğunuz günahınızı ‘güvendiğiniz’ bir imanlı dostunuz ya da büyünüz ile paylaştığınız zaman, durumunuza doğru pencereden bakmanıza yardımcı olabilir. Şeytan’ın bütün yalanlarına karşın, doğru olan tek hareket her zaman Rab’be doğru bir adım atmaktır. O bizim yüreklerimizin en ücra köşelerindekini bilir. Yürekten duyduğumuz pişmalığımızı her zaman bağışlar.

Unutmayın, hiçbir baba asla çocuğundan vazgeçmez; göklerdeki Babamızsa bütün babalardan çok daha sevgi doludur, O iyi Çoban’dır, koyunları uğruna canını verecek kadar iyidir. Bu söze duyduğumuz güvenle her zaman Rab’be yaklaşıp, doğru bir yaşam sürmemiz için hayatlarımızda bizlere rehber olmasını dilemeyiz.
Bunun yanında, eğer ki bir kardeşimiz herhangi bir konudaki günahını gelip bize itiraf ettiyse, koşullar ne olursa olsun, bu kardeşimizin samimi itirafını asla ona karşı kullanmamalıyız. Elbetteki eğer durum sizin yardımınızı aşacak boyutta ise kardeşimizi kilise önderine yönlendirip ona cesaret verebiliriz ama, eğer dua ederek ve teşvikimizle kardeşimizin sıkıntısını atlatmasına yardımcı olduysak, bu konuyu başkalarıyla paylaşıp dedikodu yapmamalıyız. Rabbin istediği gibi erdemli bir şekilde birbirimiz için her zaman teşvik olmalıyız. Bütün bunları yapabilmek içinse papaz olmaya gerek yoktur. Herşeyin anahtarı sevgidir.

Kardeşlerimizi Rab’bin istediği şekilde sevdiğimiz sürece zaten onların acıları bizim acımız olur ve sevgimizle birlikte Rab’den aldığımız güçle kardeşlerimize yardım etmek için bizler de çırpınırız. Birbirine iman ve sevgi ile kenetlenmiş kardeşleri, Şeytan’ın hiçbir yalanı ayıramaz ve böylelikle topluluklarımız daha güçlü olur.

Esenlikler dilerim…