[Anonim]

Sevgili bgmurat kardeşim,
cevabınız ve iyi dilekleriniz için teşekkürler.yazınızı okuduktan sonra,bunca zaman sadece araştırarak zaman kaybettiğimi düşündüm.’duyarsızlaştım’demiştim ya,herşey bomboş,anlamsız….Oku,öğren tamam ama nereye kadar…beynim patlıyor düşünmekten,korkularım cabası.Anladım ki,düşünerek olmayacak,o karanlıktan çıkamayacağım.İki gece önce dua ettim;Tanrım,ben doğru yolu bulamıyorum,yardım et bana.Bir işaret,bir iz bir yol göster çok çaresizim ve korkuyorum diye.o gece rüyamda bir kilisedeydim ailemle birlikte (eşim yoktu ama:)) kilisenin pastörü sanırım,bize tatlı ikram etti öyle çok beğendim ki tatlıyı ‘bu harika bi şey dedim daha önce hiç yememiştim’ O da bana ‘biz hep yeriz bunu gelin’ dedi.Uyandığımda sorguluyorum tabi,detayları hatırlamaya çalışıyorum.Beklediğim işaret bu muydu diyorum.Yakınlarım ‘bilinçaltı’ diyor bense hala dua ediyorum….iyi şeyler olacak umud ediyorum artık…