[Anonim]

Bir kitapta okumuştum. ‘Her kiliseye giden Hristiyan olursa; her garaja giren de otomobil mi oluyor ?’ diye….


Benim yaşadığım şehirde Hristiyan var mı, bilemiyorum. Orta Karadeniz bölümünde bir şehir de yaşamaktayım. En yakın kilise zannederim Samsun’da…

İsa Mesih’e imân ettim, ama ne kilise gördüm, ne de vaftiz oldum. Bunların hiç birini de dert etmiyorum. Tek derdim; benim haberim bile olmadan beni bulup uyandıran, yüreğimi kendisine açan İseviliğe imân etmemi sağlayan İsa Mesih efendimin bunca lûtfa/berekete rağmen hâlâ günahlı hayata özenen nefsimden dolayı beni terk etmesi düşüncesidir.

Tek korkum budur.

Diğerleri bana göre teferruat….

Ha, tabii; kilise olan bir ortamda yaşamak, imanda olgunlaşmak için kilisenin manevi havasından nasiplenmek elbette güzeldir. Bunları küçümsüyor değilim. Ama bazı sıkıntıları/imkânsızlıkları gerekçe gösterip ümitsizliğe düşmek, Şeytanın ayartmasının bir sonucudur.

Gerçek imanlıya İsa Mesih yeter….