[Anonim]

tesekkur ederim. bu durumda ne yapmam gerekir bilmiyorum. galiba sadece pazar günleri gideceğim şimdilik.zaten hafta içi okuldan başka yere zaman ayıramıyorum.Iman ettiğimi kilisedekilere söylesem mi bilmiyorum.Çünkü Petrus bile Isa’yı inkar etmişti ve 1 sene sonra ateist olmayacağımı garanti edemem ve o zaman da kilisedeki kardeşlerle aramın bozulmasına üzülürüm.Evet,Rabbe inanıyorum ve onu inkar etmiyorum ama ben bir insanım ve Tanrıyı defalarca inkar etmiş üzmüş bir yaratılışım var. Yıllar önce dindar olmayan ama ciddi bir müslümanken,hiç bir şeyin bu durumu değiştiremeyeceğini düşünürken şimdi Rab Isa’ya iman ettim. Kendime güvenemem ama Rabbe güvenirim.
Bir pazar günü kiliseye giderim,önüme ekmekle şarap gelir, elimi uzatırsam oradakiler imanlı oldugumu öğrenecek. bunun geri dönüşü olur mu bilmiyorum.bilseler ne olacak diyebilirsiniz.. ama insanların kalbine samimiyetsiz biri olarak işlemek istemiyorum.insanlara bağlanmak,onlara alışmak,onlarla ömür boyu sürecek bir bağ kurmak bana korkutucu geliyor. çok zayıf ve kırılgan bir yapıya sahibim.korkağım,duygusalım.