15 yaşımda sigaraya başladım.
49 yaşımda bıraktım.
Tam 34 sene sigara içmişim.

2000 yılına girdiğimizde, MESİH kimdir bilmiyordum.
Tek bildiğim Kur’an’daki “Hz İsâ” figürü idi.
Hattâ, öğretmenlik mesleğimi sürdürüken, bâzı derslerde Hristiyanlıktaki şarap-ekmek ritüelini anlatır ve dalga geçerdim.
Öğrenciler anlattıklarıma güldükçe, pek memnun kalır ve İslâm’a hizmet ettiğimi sanırdım.

Bu yıllarda sigaranın birini söndürür diğerini yakardım.
Günde 1.5, bâzen 2 paket içtiğim olurdu.
Koşmayı bırakın, yerimde otururken dahi zor nefes alıyordum.
Bırakmayı defalarca denediğim hâlde, muaffak olamamıştım.
Diyordum ki; “Ben sigarayı bırakırsam, dünyada hiç bağımlı kalmaz.”
İnanın irâde denen şeyin eseri yoktu bende.

Sonra bir gün geldi – 11 Şubat 2003 – ve nasıl oldu bilmiyorum; sigara içmemeye başladım.
Bir gün, iki gün, bir hafta, iki hafta derken; aylar ayları, yıllar da yılları kovaladı.
Bu illetten kurtulalı 9 yıl oluyor.

2003 yılı Temmuz ayında emekli olmuştum.
2008 yılı aralık ayında, MESİH’e iman etmek nasip oldu.
O; benim ne kadar yaşayacağımı, ne zaman lütfuyla şerefyâb olarak kendisine iman edeceğimi biliyordu.
Ben O’nun öğretileri ile alay ederken; O, beni sigara illetinden kurtarmıştı.

Dünya her şeyi unutsa bile ne gam.
Sâdece efendiler efendisinin üzerinde dolaştığı 33 yılı hatırlasa, kendisine şan ve şeref olarak yetmez mi ?