Nasrettin Hoca’nın güzel bir fıkrası vardır ya… hani o kalburlara meydan okuduğu fıkra: Hoca evin mahzenine iner, kafasına bir kalbur düşer, tekmeler öfkesinden kalburu ama… kalbur duvara çarpar daha bir hızlı ayağına teper, incitir… Hoca ayak altına alıp ezmeye kalkar ama ucuna bastığından kalbur şaha kalkar dizini vurur… Hoca delirmiştir sinirinden, kapar önüne bulduğu baltayı ‘kaç kalbur varsa bu dünyada çıksın önüme, canlarına okuyayım’ diye haykırır… :-)))

İşte bu şurdaki Evrensel rumuzlu dostumuzla da vuku bulan tam da bu Hoca’nın meselinde anlatılmak istenen ile ilgili. Gülünecek bir şey değil ağlanacak bir şey ama insan bir yerden sonra ağlanacaklılığın aşırılığından tebessüm etmeye başlıyor, ihtiyarı dışı bir itiliş ile. Adam kendi hayalinde kurmuş gerçekle hiç bir alakası olmayan bir tasvirler… onlarla kapışıyor. İnsanın vehminde kaybolmuşluğunun tipik bir örneği. Ufak çapta bir cinnete kapılma durumu. Vehim insanın kontrolünde olacağına insan vehmin kontrolüne kayıverdi mi cinler kontrolü ele geçirmek üzereler demektir. O intihar ‘mücahidlerinin’ psikolojisi hep bu tür vehme esir düşüşlerden başlar. Çok tehlikeli durumlardır bunlar. Tanrı kurtarsın… ne denebilir ki.

Durumun insanlık için çok tehlikeli yönü, ama, bu gibi vehme hapsolunmuşluğun arzın bazı yerlerinde, nüfusun epey büyük kesimlerinde meşru kılınmış olduğu, normal bir şeymiş gibi görülüyor olduğu. Ondandır ki insanlık ikinci dünya savaşı öncesinde olduğu gibi yine çok büyük bir krizde. Yakın bir zamanda başımıza çok büyük bir sorunun açılması çok muhtemel. Karşımızda Tanrı’nın seçkinleri olduklarına inanmış herkesi ‘bu uğurda’ tepelemeye köpüren birileri var.

Tanrı elini koysun, dedik ya… diyecek başka bir şey yok. Bize düşen elden geldiğince Tanrı’ya sığınıp, İsa Mesih müridliğinden çağlayan bir salihlikle karşılamak bu karşımızda kabarmakta olan, boyutları bazen dehşet verici olan cinnet dalgasını. Geçecek ama… çok büyük bir imtihan da oluşturmuş olacak tüm insanlığa nitekim, göründüğü kadarıyla.