Dedikodu hakkında Kutsal Kitap şunu demektedir.

Dedikoducu, yerici, Tanrı’dan nefret eden, küstah, kibirli, övüngen, kötülük üreten, anne baba sözü dinlemeyen, anlayışsız, sözünde durmaz, sevgiden yoksun, acımasız insanlardır.(Rom 1:30)

Huysuz kişi çekişmeyi körükler, Dedikoducu can dostları ayırır.(Süleyman’ın Özdeyişleri 16:28)

Dedikodu tatlı lokma gibidir, İnsanın ta içine işler.(Süleyman’ın Özdeyişleri 18:8)

Dedikoducu sır saklayamaz, Oysa güvenilir insan sırdaş olur.(Süleyman’ın Özdeyişleri 11:13)

Kutsal Kitap’ta açık açık “Dedikodu yapmayın” diye bir ayet geçmez, açık bir şekilde bu söylenmez. Bazı insanlar burada dedikodu yapabilecekleri anlamını çıkarabilirler. Fakat şöyle örnek vereyim; Medeni Kanun Madde 135 şöyle der: “Başvuru, evlenecekler tarafından yazılı veya sözlü olarak yapılır.” Buradan başvurunun evlenecek kişiler dışında yapılamayacağı anlamı ve sözlü ve yazılı olmayan metodlar dışında başvurunun kabul olmayacağı anlamı da çıkar. Yani kanun koyucu bu maddeyi koymakla maddenin zıt anlamını yasaklamıştır. Kanunun hiç bir yerinde “Evlenecekler dışındakiler başvuru yapamaz” demez. Bir maddeyle iki olası olayı da düzenlemiştir.
Gelmek istediğim nokta şu, bazı insanlar kitabımızı eksik ve yanlış olmakla suçlayabiliyorlar, kitabımız dedikodu yapmayın demez fakat dolaylı yoldan ve yorumla çıkarılabilecek şekilde bunu belirtir.
İncil bize şunu der: Çünkü Tanrı şöyle buyurdu: ‘Annene babana saygı göstereceksin'(Matta 15:4) Romalılar 1:30’da da anne ve babasına saygı göstermeyenin dedikoducuların özelliği olduğunu belirtir. Yani anne babamıza saygı göstermemiz gerektiğini belirtirken aynı anda dedikoducu olmamamızı da belirtir.