#27942
Anonim
Pasif

Size bu konuda sonuna kadar katılıyorum. Eski dostlarım bir gün karşıma geçip de biz Hristiyan olduk, artık İsa Mesih’e iman ediyoruz dedikleri zaman onlarla ne kadar alay ettiğimi hatırladıkça kendimden utanıyorum. O kadar çok alay etmiştim ki zaman içinde benim içimde de birşeyler oluşmaya başladığında çok uzun zaman bunu itiraf etmeye cesaret edememiştim. Bildiklerim belliydi, bi defa İsa Mesih çarmıhta ölmemişti (eğer öldüğü yalansa dirildiği de yalandır ki dirilişin önemini hepimiz biliyoruz).

Sonra incil baştan aşağı düzmece bir kitaptı, çünkü değiştirilmişti. Değişmiş bir kitaba nasıl inanırdı insanlar. Tabi hiç sorgulamazdım o zamanlar , değişmiş bir kitapta son peygamber olarak Muhammet’ten söz ediyorsa bu sözlere ne kadar inanılır??? Ama oturmuş ya bir kez aklımıza incilde Muhammed’in geleceğinden bahsediyor diye. Sonuçta son peygamberdi o. Ve İsa başarabilseydi Muhammed’in gelmesine gerek olmazdı. Bu arada şunu da söylemek istiyorum ki o zamanlar müslüman da değildim. Tanrı var mıdır yok mudur umurumda da değildi. Ama bir çoğumuzun ilk başlarda yaptığı gibi islamla ilgili bildiğim şeylerle karşı çıkıyordum arkadaşlarıma. Yani zaten inanmadığım bir dine… Dediğiniz gibi işin aslını ancak incil okuyup Hristiyan arkadaşlarıma sorarak öğrendim. Ve bunun dışında da bazı kitaplar okudum. Çarmıh gerçeğinin tarih ışığında nasıl açıklanabildiğini, bir efsane olmadığını, gerçeğin ta kendisi olduğunu gördüğümde anladım ki bu yol aklıma da hitap ediyor. Sonra bir gün baktım ki, içimden gizli gizli İsa’ya dua ediyorum.

Şimdi de arkadaşlarıma yaptığımı bana yapıyorlar :) Haklılar çünkü bilmiyorlar. Sabırla anlatmaya devam ediyorum. Bu arada bana sorulan en son soruyu paylaşmak istiyorum sizlerle: ‘Kiliseden ne kadar maaş alıyorsun???’ İncillerin içinden çıkan paralar bitti sıra alınan maaşlara geldi :) Bir de bununla mücadele etmemiz gerekiyor. Çünkü hala bu ülkede bir çok insan imanımızın satılık olduğunu düşünüyor.

Esenlikler dilerim…